Την Τρίτη 28 Απριλίου 2020, στις 15:07 ο κόσμος μου σταμάτησε. Στις 15:07 η πολυαγαπημένη μου και πανέμορφη σύζυγός μου Έλενα, η σύντροφος της ζωής μου, άφησε την τελευταία της πνοή στο σπίτι μας σε ηλικία μόλις 40 ετών.

Γνώρισα την Έλενα την 1^η Ιουνίου του 2013 και μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου του 2015 είχαμε ήδη παντρευτεί και συνεχίσαμε να ζούμε μαζί ευτυχισμένοι.

Την Έλενα την χαρακτήριζε η κομψότητα! Ήταν όμορφη, τρυφερή, με ευγενική ψυχή, υπέροχο γέλιο, κοφτερό χιούμορ και με απίστευτο χαμόγελο. Ήταν μία ΚΥΡΙΑ. Εκτιμούσε τα πάντα γύρω της και ήταν υπερήφανη για τη νέα της ζωή.
Η Έλενα αγαπούσε τα παιδιά μου και ανυπομονούσε να αποκτήσουμε τα δικά μας.

ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΑΛΛΑΞΕ!

Tην 1^η Ιουνίου του 2017, η Έλενα διαγνώστηκε με Μεταστατικό Καρκίνο του Παχέος Εντέρου: Στάδιο 4. Εντοπίστηκαν μεγάλοι καρκινικοί όγκοι και στους δύο λοβούς του ήπατός της, καθώς και στο παχύ έντερο.

Χάσαμε τη γη κάτω από τα πόδια μας. Μετά το αρχικό σοκ, ορκιστήκαμε ότι θα πολεμήσουμε και θα νικήσουμε μαζί τη νόσο, επιστρατεύοντας κάθε μέσο.

Η διάγνωση της καθόλου ευνοϊκή: το πολύ έναν χρόνο ζωής!
Η Έλενα και εγώ ήμασταν αποφασισμένοι να αντέξουμε τις δύσκολες ημέρες και να ζήσουμε στο έπακρο τις καλές.

Ύστερα από έξι χημειοθεραπείες, πήγαμε στο νοσοκομείο Paul Brousse στο Παρίσι. Η θαρραλέα και συνάμα τρομοκρατημένη μου Έλενα υποβλήθηκε σε δύο πολύωρες επεμβάσεις, κατά τις οποίες της αφαιρέθηκε ο δεξιός λοβός του ήπατος και ο αριστερός της καθαρίστηκε από τους μικρο-όγκους. Πέντε εβδομάδες ανάρρωσης στο Παρίσι και επιστροφή στην Αθήνα για τέσσερις ακόμα κύκλους χημειοθεραπείας.

Τα Χριστούγεννα του 2017 τα γιορτάσαμε με την ψυχή μας, καθώς το συκώτι της Έλενας είχε ανακάμψει και λειτουργούσε κανονικά.

Ξεκίνησε να έχει αυτοπεποίθηση πάλι. Δεν φοβόταν πλέον οποιαδήποτε ιατρική διαδικασία απλή ή πολύπλοκη, υπέμεινε τις παρενέργειες της χημειοθεραπείας με απίστευτο θάρρος και σθένος… Δεν παραπονέθηκε ποτέ…

Tον Φεβρουάριο/ Μάρτιο του 2018 επιστρέψαμε προγραμματισμένα στο Παρίσι, στο ίδιο νοσοκομείο, για να αφαιρεθεί μέρος του παχέος εντέρου της, όπου βρισκόταν ο αρχικός όγκος.

Οι δύο μήνες στο νοσοκομείο ήταν εφιαλτικοί τόσο για την Έλενα όσο και για όλους εμάς γύρω της… Τη νύχτα που επέστρεψε στο δωμάτιο του νοσοκομείου από την εντατική, μετά την αφαίρεση ενός μέρους από το παχύ της έντερο, υπήρξε ρήξη της οπής του εντέρου στην ένωση. Η επακόλουθη διαρροή εντερικών αποβλήτων στην κοιλιακή χώρα προκάλεσε περιτονίτιδα, η οποία ενέχει υψηλό κίνδυνο γενικής σηψαιμίας. Μοιραίο εάν δεν αντιμετωπιστεί αμέσως.

Δώδεκα ώρες αργότερα η Έλενα χειρουργήθηκε για ακόμη μια φορά. Ο καταπληκτικός χειρουργός της κατάφερε να επανασυνδέσει το έντερό της, χωρίς να χρειαστεί σύνδεση εξωτερικού πλαστικού σάκου για την συλλογή κοπράνων.

Ωστόσο, αυτή τη φορά άργησε να αναρρώσει: πέρασαν πολλές εβδομάδες με αντιβιοτικά, εξετάσεις, παρακεντήσεις, καρδιακές αρρυθμίες, ενδοφλέβια σίτιση και γενικότερη κόπωση… η Έλενα τα άντεξε ΟΛΑ με θάρρος.

Το καλοκαίρι του 2018 ήταν μαγικό. Η Έλενα είχε απαλλαγεί από τον καρκίνο, είχε πάρει κιλά και είχε βρει πάλι τον υπέροχο εαυτό της. Ταξιδέψαμε, όπως κάναμε κάθε καλοκαίρι, και γιορτάσαμε τα 39^α γενέθλιά της όλοι μαζί.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2018, σ’ ένα από τα πολλά ταξίδια μας στο Λονδίνο, η Έλενα μού παραπονέθηκε πως ένιωθε ξαφνικά φαγούρα στα κάτω άκρα της. Διαγνώστηκε με έναν καινούργιο όγκο στον χοληδόχο πόρο της, κάτω από το συκώτι και πριν το πάγκρεας. Η φαγούρα ήταν τόσο έντονη με αποτέλεσμα να ματώνει τα πόδια της προκειμένου να ανακουφιστεί από τον κνησμό.. Είχε αρχίσει να συσσωρεύεται χολή στο σώμα της.

Κατά συνέπεια, η Έλενα έπρεπε να λάβει 5 φορές “Stent” και να υποβληθεί σε μαγνητικές χολαγγειοπαγρεατογραφίες για την τοποθέτηση ενδοαυλικών προθέσεων στον χοληδόχο πόρο της προκειμένου να βελτιωθεί η κατάσταση. Επομένως, χρειάστηκαν και άλλα ταξίδια στο Παρίσι για παροχή ιατρικών συμβουλών αλλά και για διάγνωση.

Καθ’ όλη τη διάρκεια, η Έλενα συνέχιζε τις χημειοθεραπείες, οι οποίες, όπως ήταν φυσικό, είχαν πολλές παρενέργειες.

Δεν εγκατέλειψε ποτέ την ελπίδα και τη θέλησή της για ζωή.

Αποφασίσαμε ότι ο καινούργιος όγκος έπρεπε να αφαιρεθεί. Ο χειρουργός της αυτή την φορά κλήθηκε να πραγματοποιήσει άλλη μία πολύπλοκη αλλά και επικίνδυνη επέμβαση.

Αποφασίσαμε ότι ο καινούργιος όγκος έπρεπε να αφαιρεθεί. Ο χειρουργός της αυτή την φορά κλήθηκε να πραγματοποιήσει άλλη μία πολύπλοκη αλλά και επικίνδυνη επέμβαση.

Όπως μας ενημέρωσε, έδινε 1/3 πιθανότητες επιτυχίας, 1/3 πιθανότητες να μην καταφέρει κάτι και τέλος 1/3 πιθανότητες να παρουσιαστούν σοβαρές επιπλοκές- απειλητικές- για την ζωή της. Η διάρκεια του χειρουργείου… 10-12 ώρες.

Το χειρουργείο είχε επιτυχία, χρειάστηκαν 6 ώρες για την αφαίρεση του όγκου και την επανασύνδεση του χοληδόχου πόρου της. Οι ενδοαυλικές προθέσεις δεν ήταν πλέον απαραίτητες, αλλά η ανάρρωσή της ήταν και πάλι επίπονα αργή, δεν μπορούσε να τραφεί για δυο εβδομάδες και η Έλενα αργόσβηνε.

Ωστόσο, ήμασταν ευχαριστημένοι που δεν υπήρχε πια καρκίνωμα… ή έτσι τουλάχιστον νομίζαμε!

Ο χειρουργός της με κάλεσε στο ιατρείο του και με συμβούλεψε να επιστρέψουμε στην Αθήνα για να συνεχίσει η Έλενα τις χημειοθεραπείες το συντομότερο δυνατό. Υπήρχαν καινούργιες καρκινικές αλλοιώσεις στο εναπομείναν τμήμα του ήπατός της.

Η Έλενα έζησε για άλλον έναν χρόνο. Τους δυο τελευταίους μήνες της ζωής της, κάναμε μια ύστατη προσπάθεια για θεραπεία στη Λωζάνη της Ελβετίας, μάταια όμως.

Ποτέ μου δεν πίστεψα ότι θα χάσω τη σύντροφο και τον έρωτα της ζωής μου, μέχρι το τελευταίο λεπτό… Η Έλενα είχε, πλέον, αποδεχτεί τη μοίρα της, αφού πρώτα πέρασε όλα τα στάδια της άρνησης, του θυμού, της διαπραγμάτευσης και τέλος της κατάθλιψης. Ήθελε τόσο πολύ να ζήσει, να δει τα ανίψια της να μεγαλώνουν, να σταθεί δίπλα στην αδερφή της, τη μητέρα και τον πατέρα της, να αγαπάει και να προσέχει εμένα και τα παιδιά μου όπως μόνο εκείνη ήξερε.

Η Έλενα μας έδειξε πώς να υπομένουμε και να αποδεχόμαστε, εμπνέοντας, αγαπώντας και λατρεύοντας την οικογένεια και τους καλούς της φίλους, πάρα τα 3 χρόνια ταλαιπωρίας και πόνου που πέρασε. Πέθανε όπως επιθυμούσε: στην αγκαλιά μου, σπίτι μας, με τη μητέρα, την αδερφή και τον πατέρα της στο πλευρό της.

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗΣ, Η ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΗΣ ΑΓΚΑΛΙΑ ΘΑ ΜΕ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΦΗΣΩ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΟΥ ΠΝΟΗ…